Ετικέτες

,

Ο Αγαμέμνων με σκήπτρο 16

«Δώσε σε ένα άνθρωπο εξουσία και θα δεις τον πραγματικό του χαρακτήρα»

Η εξουσία και  διεκδίκηση της , είναι μια πανάρχαια ιστορία όπως περιγράφεται στον βασικό πυρήνα των αρχέγονων μύθων και όπως αναδύεται από το συλλογικό  ασυνείδητο στο προσωπικό και συνειδητό ενός ανθρώπου ή ενός λαού.

Αρχίζει με τον πρώτο μεγάλο εξουσιαστή τον Ουρανό που τρώει τα παιδιά του γιατί φοβάται μήπως του πάρουν την εξουσία. Ο Κρόνος την διεκδικεί και την αποκτά  εφαρμόζοντας την ίδια τακτική.Ο Ζευς αναλαμβάνει τη αρχηγία του  Ολύμπου και μια νέα τάξη εγκαθιδρύεται με την εμφάνιση του ανθρώπου πάνω στη γη. Στην αλληγορική τους σημασία, αυτοί οι  ευπλόκαμοι μύθοι μιλούν για  την αρχή και την δημιουργία του κόσμου, την ροή και την πολικότητα της ενέργειας, φτιαγμένοι από ανθρώπους της γνώσης για ανθρώπους που την εξερευνούν και μπορούν να γίνουν κατανοητοί μόνο με την ανθρώπινη μορφή με κυρίαρχο πρωταγωνιστή τον λόγο,τις λέξεις και τα γράμματα , σύμβολα και ανθρώπινη κατασκευή.

Η μορφοποίηση της ενέργειας σε υλικά σώματα και αντικείμενα προϋποθέτει και την πολικότητα της. Το + συν,  πρωτόνιο και το – πλην ηλεκτρόνιο σε ίσο τους  αριθμό για ένα ουδέτερο άτομο και χημικό στοιχείο.Το θηλυκό και το αρσενικό.Το θηλυκό, η σκέψη γεννάει , δεν ενδιαφέρεται για την εξουσία. Το αρσενικό όμως, ο νους,  την θέλει, την αναζητεί και μέσα  του λόγου  και  του αντίλογου την  επιζητεί.

Ο σχηματισμός των αστεριών των πλανητών  και του Αιώνιου Χώρου  του Ουρανού, τελειώνει με την  είσοδο του Κρόνου και του Αιώνιου Χρόνου  στον πόλεμο των άστρων.Ακόμη άνθρωποι δεν υπάρχουν δεν έχουν γεννηθεί , η Γη όμως γράφει μια ιστορία 4, 5 δις ετών λαμπρή  χωρίς  την παρουσία της ανθρώπινης ζωής.

Όταν εμφανίζεται ο άνθρωπος, ένας νέος  νους γεννιέται και παίρνει την εξουσία, ο Ζευς άρχων του Ολύμπου  , πατέρας θεών και ανθρώπων που μόλις τον βλέπουν όλοι  σηκώνονται ,εγείρονται, όπως μας τον περιγράφει ο Όμηρος παραστατικά  στην ραψωδία  Α  Ιλιαδος 535

Ο  αρσενικός Νους λοιπόν του Ανθρώπου, Ζευς του Διός ,που ενώνεται με την σκέψη και όλες τις ωραίες παρθένες  Ιδέες που συναντά,  τεκνοποιεί πολλά παιδιά όμορφα και δυνατά και συνεργάζεται με το θηλυκό άριστα. Όχι μόνο καθιερώνει το 12 θεο , 6 θηλυκούς και 6 αρσενικούς θεούς σε εναλλασσόμενη  κυκλική ροή της  ενέργειας αλλά καταπίνει την Μήτιδα σοφία αντί να την υποτιμήσει και να την ανταγωνισθεί σε συνεργασία ευφυή. Η κόρη που γεννιέται  πάνοπλη, θα είναι η Αθηνά που τους μεγάλους πολεμιστές και ήρωες αγαπά,  όχι μόνο γιατί αυτοί μπορούν  και  προστατεύσουν τον άνθρωπο  και την όρθια  ανθρωπιά , αλλά και γιατί είναι οι μόνοι που  μπορούν να εξελίξουν την συνείδηση  και  το ανθρώπινο γένος  να μην  εξαφανιστεί.

Οι διαφορές ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό δεν μόνο σωματετυπικές εξ΄αιτίας των διαφορετικών οργάνων του σώματος , αλλά είναι και ενεργειακής δομής και φυσικά δεν  τίθεται θέμα  ισότητος  και  ισονομίας. Είναι άλλο το όμοιο και ίσο  και άλλο, το διαφορετικό και ίσο.

Η εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας περιλαμβάνει φάσεις και μητριαρχικής και πατριαρχικής  εξουσίας, αν και  στα τελευταία στάδια  αιώνες, γνωρίζουμε την πατριαρχική της έκφραση.

Παρ΄όλο που ο Όμηρος μιλάει με ιδιαίτερη αγάπη τρυφερότητα και θαυμασμό για τις ηρωίδες του, ακόμη και για την μοιχαλίδα Ελένη στα Έπη του, είναι έντονη η  αρσενική κυριαρχία και κατάχρηση εξουσίας στο πρόσωπο του Αγαμέμνονα. Ο Μενέλαος, ο Νέστωρ, ο Έκτωρ,  Ο Πρίαμος, ο Οδυσσέας ο  Αχιλλέας  ο Πάρις, είναι οι άνδρες που αγαπούν τις γυναίκες, τις ακούνε , τις ποθούν, τις διεκδικούν, τις κατανοούν, τις σέβονται.

Η εξουσία που έχει ο Αγαμέμνων  προέρχεται από τον Δία και συμπυκνώνεται συμβολικά  στο σκήπτρο του. Στην ουσία είναι το ραβδί του Ερμή και είναι ο νους που γίνεται λόγος και μεγάλος δυνάστης κατά Γοργία. Ο Νους είναι μεγάλος δυνάστης γιατί οι εμμονές του νου, οι επιδείξεις, η αμετροέπεια, η εγωπάθεια, ο χαώδης εσωτερικός μονόλογος, συνομιλίες  με τον  «γρύλο», ο  ασυμμάζευτος εγωισμός, το εγώ και εγώ, φτιάχνουν τον μεγάλο ΑΝΤΙΝΟΥ, τον οποίο ο Οδυσσέας αντιπετωπίζει πρώτο στην  μνηστοροφονία και  άψογα.

Το πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι ότι δεν γνωρίζει, αλλά το ότι σκέπτεται με λάθος τρόπο. Ο ασκός του Αιόλου είναι ανοικτός και  τα άλογα του Διομήδη καλπάζουν και τον καταβροχθίζουν.Φυσικά είναι και πρόβλημα ακοής. Δεν ακούει καλά, δεν προσπαθεί να κατανοήσει αυτό που ο συγγραφέας ή  ο συνομιλητής του  προσπαθεί να πει,   κολλημένος σε εμμονές και προκαταλήψεις.Γι αυτό και δεν καταλαβαίνει  ή καταλαβαίνει  λάθος αυτό που ακούει ή διαβάζει.

Αυτοί οι άνθρωποι  της εγωμανίας γίνονται πάντα μια εξουσία και την εξασκούν στην κατάχρηση της, είτε καταλήγουν στον  πατέρα αφέντη, είτε στο  τυπολάτρη διευθυντή , είτε στον βουλευτή, είτε  στρατηγό τον σοβαροφανή, με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους ,και περισσή σπουδαιοφάνεια. Η ενέργεια στο σώμα τους δεν ρέει αρμονικά, όπως μας περιγράφει ο Όμηρος παραστατικά.

Φυσικά δεν διστάζουν να θυσιάσουν και το παιδί για να μην  αφήσουν την καρέκλα και το θρονί  και ποτέ δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους  που τους ακολουθεί.

Το σκήπτρο της εξουσίας όπως και το δακτυλίδι της εξουσίας θέλουν τον σωστό άνθρωπο να κρατηθούν και να  φορεθούν με  δέρμα, ένδυμα  ενδελεχούς γνώσης και  αυτογνωσίας.

Αστραία

18 02 2016

Advertisements