Ετικέτες

 Η ΠΟΛΙΣ
Για τα αλλού — μη ελπίζεις –
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γή την χάλασες.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

Ο άνθρωπος, ως πολιτικό  δίποδον ον, παρ΄όλο που έχει και  «το ζώον» μέσα του, τη ζωώδη φύση γίνεται ΠΟΛΙΤΗΣ μέσα από την διαδικασία οργάνωσης μιας ΠΟΛΗΣ και την καλλιέργεια της πολιτικής αγωγής.
Η έξοδος από τα σπήλαια  της παλαιολιθικής εποχής  συνεπάγεται  και την πρώτη δημιουργία  οικισμού εγκαταλείποντας την ιδιότητα του περιφερόμενου νομάδα   τροφοσυλλέκτη με όλα τα βασικά εργαλεία όπλα του, επιβιώνοντας στην άγρια φύση Δύσης και Ανατολής.
Η οργάνωση της ζωής σε μια πόλη κράτος έδωσε τη σειρά της σε μια ΠΟΛΗ ΧΩΡΑ ΕΘΝΟΣ.
Η λέξη  ΕΘΝΟΣ είναι αρχαία ομηρική, χρησιμοποιείται τους τελευταίους αιώνες μετά την δημιουργία των Εθνών Κρατών με τη σημασία  των ομόδελφων συμμετεχόντων πολιτών.
Το πολίτευμα και η   ιεραρχία  είναι τα βασικά χαρακτηριστικά  που καθορίζουν την άσκηση εξουσίας σε ένα κράτος δικαίου ευνομίας ή βίας νοθείας και διαφθοράς με μεγάλη κατάχρηση εξουσίας.
Ο Περικλής στον επιτάφιο λόγο του ομιλεί για το είδος των πολιτών που δεν είναι αποδεκτοί  σε μια πολιτεία ιδανική.
Αυτό σημαίνει πως ο πολίτης αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεων του, των λόγων του και συμμετέχει υποχρεωτικώς στα κοινά.
Δεν υπάρχει πράξη που να μην είναι  «πολιτική» μέσα σε μια σύγχρονη  χώρα κράτος.
Από το να ψηφίσεις ή να μη ψηφίσεις,  από ποιο καρτέλ πολυεθνική  θα ψωνίσεις και τι είδους κείμενο και φωτογραφία στο προφίλ σου θα αναρτήσεις είναι ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ.
Ακόμη και αν εσύ δεν ασχολείσαι, η κάθε είδους πολιτική  ασχολείται μαζί σου και επηρεάζει την ζωή σου, εν γνώσει ή εν  αγνοία σου.
Ο εκφυλισμός της κομματικής ληστείας και αρπαγής οδήγησε στην απαξίωση και της πολιτικής ζωής του τόπου, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, στην οποία συνέβαλε και  το χαμηλό επίπεδο της παιδείας και η έλλειψη καλλιέργειας επί των ουσιαστικών θεμάτων της κοινωνικής ανθρωπολογίας.
Τα σχολεία πια και τα πανεπιστήμια αντί να  φτιάχνουν ΠΟΛΙΤΕΣ σωστούς με γνώσεις ΖΩΗΣ, βγάζουν αμόρφωτους ανθρώπους, άνεργους και χωρίς καμία    ουσιαστική καλλιέργεια πνεύματος νου και ψυχής, παπαγάλους και δουλοπάροικους ολκής.
Και φυσικά το απόφθεγμα  του Sir William Francis Butler

«Το έθνος που θα επιμείνει στη χάραξη μίας ευρείας διαχωριστικής γραμμής μεταξύ του μαχόμενου ανθρώπου και του σκεπτόμενου ανθρώπου, στις κυβερνήσεις του οι πόλεμοι  θα γίνονται  από τους ανόητους και οι αποφάσεις θα λαμβάνονται  από τους δειλούς.»

δίδει το στίγμα  της διαχωριστικής γραμμής.

Οι περισσότεροι νέοι είναι ΑΠΟΛΙΤΙΚΟΙ,απογοητευμένοι από τα κόμματα και  την αβιωσιμότητά τους, εγκαταλείπουν την συμμετοχή .
Αυτό σημαίνει πως αφήνουν την  τύχη  της χώρας και το μέλλον τους στον κάθε άρπαγα ληστή.
Η εξουσία ήταν μέχρι τώρα πρωτίστως θρησκευτική  και ΑΝΤΙΝΟΙΚΗ. Ο εκάστοτε ανερχόμενος  «πρόεδρος» θα επισκεφτεί πρώτα το βατικανό, το πατριαρχείο, και μετά των ΗΠΑ, την πολυεθνική συμμορία για να πάρει  την «ευλογία». Κατόπιν  σαν ΕΥΡΥΜΑΧΟΣ θα ανοίγει πολλά μέτωπα για να διασπά την προσοχή  του άνοου κοινού και  με εντολές της ΣΚΙΑΣ και ενός  spectre Φαντάσματος  θα κυβερνά.
Αυτός που γνωρίζει όμως, τις  μεθόδους  και   μεθοδεύσεις  της  ΣΚΙΑΣ,  είναι ο Διόνυσος και  με την μεγάλη παράσταση του, τις   ΒΑΚΧΕΣ, πιάνει και φέρει στο φως, τη συνείδηση του καταθλιπτικού  βασιλιά  εξουσιαστή που την παρακολουθεί στενά και  κρυφά.
Το ολόγραμμα του Πενθέα έχει τα εξής χαρακτηριστικά.
Παγωνιά, ερημιά, φόβο, εμμονή με την εξουσία, υπερβολή, κατάθλιψη, σοβαροφάνεια και εγωπαθή εγωισμό, έλλειψη αυτογνωσίας , στέγνωμα ψυχής και ξηρασία κατά την ομολογία ενός σύγχρονου ΠΕΝΘΕΑ.
Ο Ηρακλής πιάνει τον Ερυμάνθιο Κάπρο στα χιονισμένα βουνά της εξουσίας μετά από μεγάλη διαδρομή, στοχεύοντας στου Ολύμπου, την ελεύθερη κορυφή.
Ο Οδυσσέας , την αρνείται στην Καλυψώ  μαζί με την παγκόσμια κυριαρχία. Θέλει να γυρίσει σε ένα νησί που αγαπά πολύ, να αγγίξει την γυναίκα του, να δει τον πατέρα του και τους πραγματικούς του φίλους και  να αγκαλιάσει τον γιο του, ένα παιδί που έχει μεγαλώσει πια.
Ο Όμηρος στις μεγάλες μεταμορφώσεις του  Διονυσιακού  Διθυράμβου, τα Ομηρικά του Έπη, δημιουργεί και κάτω από την μύτη  της εκάστοτε εξουσίας,  την ελευθερία του πνεύματος, διεκδικεί,  Ο ΜΗΡΟΣ στον μηρό του Διός.
Στο ΚΤΗΜΑ του, 50  σειρές αμπελιών έχει,  «κτήμα εσαεί»  για την ανθρωπότητα  και μας τα δίνει κληρονομιά, αρκεί να ξέρει κανείς να τα μετρά μαζί, με  τις ΩΡΕΣ και τα λεπτά.
Ο μεγάλος ποιητής καταθέτει την μεγίστη ΠΟΛΙΤΙΚΗ( ΜΗ )ΠΡΑΞΗ του, φως ενάντια σε σκιά,
για μας που είμαστε τα παιδιά του και τα εγγόνια του και σε μια μεγάλη πανηγυρική ενότητα και όρθια ανθρωπιά,  μας καλεί, ΛΑΕΡΤΗΣ, νέος  διαχρονικός και αειθαλής, γιατί το ΠΝΕΥΜΑ δεν γεράζει, δεν πεθαίνει ,δεν παρακμάζει, όταν ΕΛΕΥΘΕΡΟ πετά.
Η εξουσία για να γίνει σοφή ΗΓΕΣΙΑ απαιτεί μια  μεγάλη  της συνείδησης, πορεία.
Το ανατολικό παραμύθι του Σιντάρτα μας  περιγράφει πως  ο άνθρωπος πρώτα εξουσιάζει τον Εαυτό του κυρίαρχος της άμαξας και Ηνίοχος σωστός και μετά γνωρίζει τον κόσμο μέσα από εμπειρία ζωής.
Το ταξίδι του Οδυσσέα είναι ένα ταξίδι ζωής που δεν μαθαίνεται μόνο μέσα από τα βιβλία, γιατί είναι ΕΜΠΕΙΡΙΑ, πόλεμος και ειρήνη, και η μεγάλη, της ζωής, ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ.
Η διαδρομή  του Ηρακλή είναι η διεκδίκηση για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και είναι ΧΑΡΑ ΛΥΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑ.
Όταν η εξ -ουσία κοιτάζει το ποτήρι  και το βλέπει άδειο  ή γεμάτο, να αναρωτηθεί για το περιεχόμενο του, όχι σαν  αθέμιστος ΚΥΚΛΩΠΑΣ:
Είναι  σκέτο νερό ή έχει πνεύμα με ΟΥΣΙΑ για να μη χαλά τη ΖΩΗ  του, με τόση αγνωσία.
Για αλλού μην ελπίζει …..δεύτερη ζωή δεν έχει, ούτε άλλη  ευκαιρία.
Αστραία
02 03 2016
«Διότι είμεθα ερασταί του ωραίου, αλλά και φίλοι συγχρόνως της απλότητος, και καλλιεργούμεν το πνεύμα μας χωρίς θυσίαν του ανδρισμού μας. Ο πλούτος, εξ άλλου, μας χρησιμεύει ως ευκαιρία μάλλον προς εκτέλεσιν έργων, παρά ως ελατήριον κομπορρημοσύνης. Ούτε θεωρούμεν εντροπήν την ομολογίαν της πενίας, αλλά μεγαλυτέραν εντροπήν το να μη καταβάλλη κανείς κάθε προσπάθειαν δια να την διαφύγη. Εις την πόλιν μας, άλλωστε, εκείνοι που επιμελούνται τας προσωπικάς των υποθέσεις δεν αμελούν δια τούτο τας δημοσίας, και μολονότι άλλοι μεν είναι απησχολημένοι εις τούτο, άλλοι δε εις εκείνο το επιτήδευμα, όλοι εννοούν επαρκώς τα πολιτικά πράγματα. Διότι μόνοι ημείς εκείνον που δεν μετέχει εις αυτά θεωρουμεν όχι φιλήσυχον, αλλ’ άχρηστον πολίτην, και εφόσον δεν λαμβάνομεν οι ίδιοι την πρωτοβουλίαν των ληπτέων αποφάσεων, κρίνομεν τουλάχιστον ορθώς περί των μέτρων, τα οποία άλλοι εισηγούνται, πιστεύοντες ότι τα έργα ζημιώνει όχι η συζήτησις, αλλά το να μη διαφωτισθή κανείς προηγουμένως δια της συζητήσεως, πριν έλθη η ώρα της δράσεως. Διότι και κατά τούτο διαφέρομεν τωόντι πολύ από τους άλλους, ότι είμεθα εξαιρετικώς τολμηροί εις την δράσιν και σύγχρονως μελετώμεν οι ίδιοι κατά βάθος όσα πρόκειται να επιχειρήσωμεν, ενώ εις τους άλλους, αντιθέτως, η μεν αμάθεια γεννά θράσος, η δε σκέψις ενδοιασμόν. Εκείνοι, άλλωστε, θα εθεωρούντο δικαίως ως έχοντες μεγίστην ευψυχίαν όσοι, μολονότι έχων καθαρωτάτην αντίληψιν και των δεινών του πολέμου και των τερπνών της ειρήνης, δεν υποχωρούν, εν τούτοις, απέναντι των κινδύνων. Και ως προς την ευγένειαν ακόμη των αισθημάτων μας απέναντι των άλλων, ευρισκόμεθα εις αντίθεσιν προς τους πολλούς. Διότι τους φίλους μας επιδιώκομεν ν’ αποκτήσωμεν όχι ευεργετούμενοι από αυτούς, αλλ’ ευεργετούντες αυτούς. Καθόσον ο ευεργετήσας είναι φίλος ασφαλέστερος από τον ευεργετούμενον, διότι επιδιώκει δια της συνεχίσεως της προς αυτόν ευμενείας να διατηρήση την ευγνωμοσύνην του. Ενώ ο ευεργετηθείς είναι μάλλον αδιάφορος φίλος, καθόσον γνωρίζει ότι θ’ ανταποδώση την προς αυτόν χάριν όχι ως εύνοιαν, αλλ’ ως εξόφλησιν χρέους. Και μόνοι αφόβως ωφελούμεν άλλους όχι από υπολογισμόν δια το ιδικόν μας υλικόν συμφέρον, αλλ’ από εμπιστοσύνην προς το ελευθέριον πνεύμα, από το οποίον εμπνεόμεθα.

Θουκυδίδης, επιτάφιος λόγος του Περικλέους

Advertisements